Stowarzyszenie Bydgoskie Kamienice

Ulica Garbary 12

2011-06-19T12:05:00.000-07:00

Ulica Pomorska

2011-06-19T11:14:00.000-07:00

Reklama umieszczona na fasadzie kamienicy nr 22. Nazwy firmy brak.

Więcej starych napisów można zobaczyć na forum BSMZ "Bunkier"

Złota ulica

2011-06-03T13:35:00.000-07:00

Express Bydgoski, 3 czerwca 2011 Autor: Jarosław Jakubowski
Link do artykułu

Foto: internet

Perełka bydgoskiej secesji wśród kandydatów na najpiękniejsza ulicę Polski i świata. Można głosować.
Mieszkańcy ulicy Cieszkowskiego walczą o wyrzucenie z niej autobusów miejskich. Ale zarząd dróg twierdzi, że to oznaczałoby zatkanie innej ważnej arterii - ulicy Śniadeckich.

W grudniu ubiegłego roku kilkudziesięciu mieszkańców ulicy Cieszkowskiego zablokowało wjazd na nią. Tak zaprotestowali przeciwko autobusom trzech linii, które hałasują tuż pod oknami zabytkowych kamienic, niszcząc je oraz nawierzchnię ulicy.

Chcą ochrony secesji

Rewitalizacja perełki bydgoskiej secesji jest jednym z głównych celów Stowarzyszenia Miłośników Ulicy Cieszkowskiego. - Chodzi nie tylko o wyremontowanie jezdni i chodników, ale przede wszystkim o nową filozofię poruszania się po mieście. Nie forsujemy przebudowy i wyburzeń, ale ograniczenie ruchu samochodowego w centrum, w tym również komunikacji publicznej. Mamy przykłady miast zachodnich, w których to świetnie funkcjonuje. Miasto nie jest dla samochodów. Miasto jest dla ludzi - uważa Grzegorz Kaczmarek ze stowarzyszenia.

Ale zdaniem Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej, rozwiązanie proponowane przez mieszkańców Cieszkowskiego uderzy przede wszystkim w ich sąsiadów z innych ulic. - Zamykanie centrum dla komunikacji publicznej przy obecnym stanie infrastruktury jest niemożliwe - rozwiewa złudzenia Krzysztof Kosiedowski, rzecznik prasowy ZDMiKP.

Co proponują drogowcy?

Rozważane są trzy rozwiązania, mające odciążyć ulicę Cieszkowskiego. Po pierwsze, przekształcenie ulicy Świętojańskiej - na odcinku Pomorska-Gdańska - w ulicę dwukierunkową. Drugim pomysłem - najdalej idącym - jest przedłużenie ulicy Mazowieckiej aż do ulicy Gdańskiej. Wiązałoby się to z wyburzeniem wielu budynków oraz przebudową skrzyżowania Świętojańska-Gdańska. Jest też trzeci wariant - kapitalny remont ulicy Cieszkowskiego.

Wszystkie propozycje mają jednak poważne mankamenty.

- Gdybyśmy wyprowadzili z Cieszkowskiego autobusy komunikacji publicznej, spowodowałoby to przeciążenie ruchem ulicy Śniadeckich i po prostu zatkanie tej arterii, co, biorąc pod uwagę fakt, że wjeżdżają w nią samochody strażackie z ulicy Pomorskiej, byłoby katastrofą. Z kolei wprowadzenie ruchu dwukierunkowego na ulicy Świętojańskiej spowodowałoby ogromny wzrost natężenia ruchu - wyjaśnia Krzysztof Kosiedowski.

Na kapitalny remont ulicy (wymiana nawierzchni, nowe chodniki i zatoczki) ZDMiKP nie ma obecnie pieniędzy.

Nasze najpiękniejsze

Bydgoszczanie mogą jednak wspólnie pomóc ulicy Cieszkowskiego. Magazyn „Wasze Podróże” organizuje trzecią edycję konkursu na najpiękniejszą ulicę Polski i świata. Cieszkowskiego startuje w pierwszej kategorii. W ubiegłym roku znalazła się na wysokim, ósmym miejscu. Aby oddać głos, należy wejść na stronę internetową http://www.waszepodroze.pl/?3,9,-1

Z historią w murach - tekst: Michał Świech - GazetaDom.pl

2011-01-29T13:54:00.000-08:00

Dzięki inwestorom bydgoskie kamienice przeżywają drugą młodość. Chwała im za to. Jednak takich kamienic jest ciągle mało. Polecamy artykuł o polskich kamienicach.

Link do artykułu

Kamienice, których historia sięga czasów cesarzy, książąt i Mieczysława Fogga coraz częściej stają się obiektem zainteresowania inwestorów, którzy zarabiają przywracając im dawny blask. Kogo stać na wydatek kilku milionów złotych, może zamieszkać w domu z historią.

Dla dziewiętnastowiecznych potentatów finansowych - takich, jak rodzina Buddenbrooków opisana przez Thomasa Manna - reprezentacyjna kamienica w centrum miasta stanowi symbol wzrostu znaczenia i możliwości. Dla zamożnych Polaków kupujących apartamenty w odnowionych budynkach w historycznych centrach miast to sposób na podkreślenie stylu życia. Ale i lokata kapitału.

Styl życia, rosnące możliwości
- Mieszkanie w kamienicy na starówce doceniają przede wszystkim osoby ceniące sobie miejski styl życia - opisuje swoich klientów Patrycja Kwiatkowska, dyrektor zarządzająca w firmie Griffin Real Estate, do której należy wyremontowana kamienica w centrum Wrocławia - Coraz więcej zamożnych Polaków rezygnuje z willi na przedmieściach na rzecz przestronnego mieszkania w centrum, co pozwala uniknąć długich dojazdów do pracy oraz gwarantuje bliskość różnorodnych usług i szerokiej oferty kulturalnej - wyjaśnia postawę swoich klientów.

Zdaniem Kwiatkowskiej popyt na tego rodzaju inwestycje będzie coraz większy. Przede wszystkim dlatego, że wśród Polaków coraz więcej jest ludzi, których na takie mieszkania stać. A mieszkania w wyremontowanych kamienicach do tanich nie należą. Jak podaje Urszula Łoś z Celtic Developments, ceny mieszkań w inwestycjach realizowanych przez jej firmę zaczynają się od 10 tys. zł. Marta Kosińska z serwisu szybko.pl przywołuje dane: - Jeśli mówimy kamienicach w pełni odrestaurowanych to ceny są zazwyczaj o 20 do nawet 100% wyższe niż średnie w danym mieście. W Warszawie ceny zaczynają się od 10 - 11 tysięcy za metr kwadratowy a kończą na ponad 20 tysiącach - wylicza. Przykładowo, mieszkanie w Warszawie w stanie deweloperskim, zlokalizowane naprzeciw Pałacu Prezydenckiego, kosztuje równe 2 mln zł. Zdarzają się inwestycje, w których cena dochodzi do 60 tys. zł za m2.

Ciągle niewielka podaż

Kim są odpowiednicy Buddenbrooków rodem z XXI wieku, ludzie którzy mogą pozwolić sobie na wydatek rzędu miliona i więcej złotych? - Naszą ofertą najczęściej interesują się biznesmeni ? także obcokrajowcy ? związani prywatnie bądź zawodowo z Wrocławiem - wyjaśnia Kwiatkowska.

Chociaż chętnych jest coraz więcej, inwestycji tego rodzaju wcale nie przybywa zbyt wiele. Według Marty Kosińskiej z Szybko.pl kamienice - w różnym stanie - stanowią zaledwie od 5 do 7 proc. wszystkich ofert sprzedaży w serwisie. Najwięcej jest ich w Poznaniu i Gdańsku, znacznie mniej w Warszawie i Wrocławiu. Tyle, że nie każda kamienica jest wyremontowana, a w jeszcze mniejszej ich liczbie znaleźć można mieszkania o podwyższonym standardzie. - W Warszawie jest około 120 takich ofert czyli zaledwie nieco ponad 3% mieszkań dostępnych w kamienicach. Podobnie jest w pozostałych miastach, tylko kilkanaście ofert w Gdańsku, Wrocławiu i Krakowie promuje się podając informację o stanie budynku - wylicza Kosińska.

Z czego bierze się tak ograniczona podaż? To przede wszystkim kwestia zaszłości historycznych. W polskich miastach przedwojennych kamienic zostało niewiele, a jeśli już, to wciąż zajmują je lokatorzy z kwaterunku. Co więcej, tylko niewielka część zasobów została w pełni zrekonstruowana. - Często wykonywane są częściowe remonty, ponieważ całościowa rewitalizacja, wymiana wszystkich instalacji, ocieplanie, wymiana okien etc. to wielomilionowe koszty - podkreśla Marta Kosińska. Takie łatanie nie sprzyja realizowaniu prestiżowych inwestycji. A nawet, jeśli do nich dojdzie, wszystkie prace muszą być kontrolowane przez konserwatora zabytków i inwestor musi trzymać się jego wytycznych przy wykonywaniu wszelkiego rodzaju prac i zmian.

- Przez wiele lat mieszkania w kamienicach dostępne były w większości tylko na rynku wtórnym - szuka odpowiedzi na pytanie o niską podaż mieszkań w remontowanych kamienicach Urszula Łoś - Wspólnoty zarządzające tymi obiektami nie dysponowały często dostatecznym doświadczeniem ani kapitałem, aby dokonać pełnej renowacji obiektu - dodaje. W tym kontekście odnowienie kamienic przez firmy deweloperskie tworzy nową jakość. Chociaż łatwo nadal nie jest: - Trudnością często bywa odnalezienie dokumentacji obrazującej wcześniejszy wygląd kamienicy, poza tym procedura takiego remontu jest dość standardowa - przyznaje Urszula Łoś.

Prognozy i historia

Taka sytuacja na rynku skłania do snucia odważnych prognoz: - Z uwagi na ograniczoną liczbę deweloperów decydujących się na rewitalizację starych kamienic oraz stale rosnący popyt na oryginalne apartamenty, ceny lokali tego typu prawdopodobnie będą rosnąć - przewiduje Patrycja Kwiatkowska. - Dlatego też, apartamenty w centrach miast to doskonała inwestycja, której przyszła wartość będzie przewyższała obecną - przekonuje.

Inwestorzy biorą na cel kamienice nie tylko w wielkich miastach. Także mniejsze miejscowości mogą się bowiem poszczycić zaniedbanymi zabytkami, na których można zarobić. Warunek - ciekawa historia. Przykładem może być dawny Hotel pod Brunatnym Jeleniem zlokalizowany przy cieszyńskim rynku. Dom, za czasów swojej świetności, gościł cesarza austriackiego Józefa II, carów Pawła I i Aleksandra I, księcia Condé oraz Marię Teresę, córkę króla Ludwika XVI. W nowej odsłonie budynek ma się stać luksusowym apartamentowcem.

Bogata przeszłość to zaleta, ale i problem. Przyznaje to Urszula Łoś z firmy Celtic Developments, która remontowała warszawską kamienicę przy ulicy Koszykowej. - Mieściło się w niej niegdyś studio nagrań Fogg Record Mieczysława Fogga, który również wraz z rodziną mieszkał w budynku przed wojną - opowiada Łoś. O ile jednak dotarcie do historii samego studia nie było trudne, problemy pojawiły się przy próbach odtworzenia pierwotnego wyglądu budynku. - Nie zachowała się jednak ikonografia dokumentująca oryginalny wygląd fasady. Udało się natomiast odremontować charakterystyczne lukarny, czyli okna dachowe. Renowacji poddaliśmy także zachowane w kamienicy gzymsy, które chronią elewację budynku przed opadami atmosferycznymi - wyjaśnia Urszula Łoś.

Zdaniem Patrycji Kwiatkowskiej deweloperzy dostrzegają potencjał mniejszych miejscowości, takich jak Bełchatów, Białystok, Głogów, Koszalin, Kołobrzeg, Elbląg, Kostrzyn nad Odrą czy Żyrardów. Charakteryzuje je zarówno zainteresowanie inwestorów jak i akceptacja społeczeństwa dla modernizacji realizowanych przez prywatnych właścicieli. - Jest to ratunek dla podupadających - niegdyś pięknych - historycznych części miast. Musimy wszakże już teraz myśleć o spadku, jaki zostawimy po sobie kolejnym pokoleniom - uważa Patrycja Kwiatkowska.

Secesja w Muzeum Okręgowym w Bydgoszczy

2011-01-18T00:09:00.000-08:00

Jest to kolejna wystawa poświęcona secesji, wzbudzającej ciągle żywe zainteresowanie, wiele kontrowersji i emocji, tym razem oglądanej przez pryzmat wytworów rzemiosła artystycznego. Ten dominujący na przełomie XIX i XX stulecia styl zdołał już na trwałe wpisać się w historię sztuk plastycznych. Secesja była swoistym synonimem odnowy pojawiającej się w sztuce przed stu laty. Występowała przeciwko panującym w 2 połowie XIX w. tendencjom akademickim oraz historyzmowi i eklektyzmowi, czerpiącym wzorce z minionych epok. Propagowała odrodzenie sztuki, zrywając z tradycją i naśladownictwem dawnych stylów. W owym czasie wprowadzono nie tylko nowe wzorce estetyczne, lecz również formy, materiały i techniki. W odniesieniu do tej epoki można już mówić o początkach wzornictwa przemysłowego. Wielu uzdolnionych artystów nawiązało ścisłą współpracę z wytwórniami i wykonywało projekty wyrobów użytkowych. Secesja była pierwszym stylem, który nadał zwykłym przedmiotom codziennego użytku status dzieła sztuki. Przyciągała i nadal przyciąga oryginalnością rozwiązań oraz finezją form i wyszukanym zdobnictwem. Na przełomie stuleci przykładano wielką wagę do formy i powiązanej z nią dekoracji. Styl ten miał jednak różne oblicza. Obok secesji organicznej charakteryzującej się wyrafinowaną ornamentyką roślinną i zwierzęcą, rozwijał się spokojniejszy nurt stosujący motywy geometryczne. Prezentowane obiekty są różnorodne, tak jak różna i niejednolita była secesja.

Temat secesji zawężony został do rzemiosła artystycznego, gdyż na przełomie stuleci niemal wszystkie dziedziny wytwórczości przeżywały okres szczególnego rozkwitu. Wystawa przybliża przedmioty codziennego użytku sprzed stu lat, które nadal wzbudzają zainteresowanie wśród zwiedzających. Przykłady sztuki zdobniczej wprowadzają w świat przedmiotów jednocześnie pięknych i użytecznych. Obejrzeć można najciekawsze zabytki wybrane z bydgoskiej kolekcji, które stanowią przykłady seryjnej, standardowej produkcji, nie pozbawionej cech artyzmu, w zakresie ceramiki, szkła, metalu, tkanin itp. Różnorodność eksponatów z pewnością wpłynie na bliższe poznanie przedmiotów użytkowych i przy okazji zaznajomi z głównymi ośrodkami produkcyjnymi, wiodącymi firmami czy technikami zdobniczymi stosowanymi w ówczesnej wytwórczości. Na wystawie znaleźć można wyroby licznych fabryk europejskich, głównie niemieckich, czeskich i polskich, ponadto firm francuskich, austriackich i duńskich. W ich gronie pojawiają się wazony, patery, tace, dzbanki, puszki na biszkopty, bombonierki, filiżanki, kubki, talerze, serwisy i sztućce. W świat secesji wprowadzają produkty wielu znakomitych hut szklanych (E. Gallé, Bracia Daum, Legras & Cie, J. Loetz-Witwe, W. Kralik Sohn, Pallme-König & Habel, F. Heckert), słynnych wytwórni ceramicznych (Miśnia, Berlin, Kopenhaga, Rosenthal, Kuzniecow, J. Niedźwiecki i Ska) oraz wiodących zakładów metalowych, zarówno polskich (R. Plewkiewicz, Norblin, Bracia Henneberg, M. Jarra), jak i niemieckich (J.P. Kayser Sohn, E. Hueck, Gebrüder Bing, Württembergische Metallwarenfabrik). Na wystawie nie mogło zabraknąć przykładów mebli, tkanin i licznych przedmiotów używanych przez kobiety oraz elementów i akcesoriów stroju kobiecego, a także obiektów, jakimi niegdyś posługiwali się mężczyźni.

Autor: Danuta Sójkowska

Więcej informacji:
Termin wystawy: 2010-12-02 09.00 - 2011-01-31 16.00
Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy
Kasa w Spichrzach przy ul. Grodzkiej 7-11:
telefon: 52 5859974

Blog Roku 2010

2011-01-02T13:33:00.000-08:00

Nasz projekt wspominaj.bydgoszcz.pl został zgłoszony do konkursu Blog Roku 2010 organizowany przez portal onet.pl. Dzięki Państwa głosom zajęliśmy 39 pozycję na 760 blogów zgłoszonych do kategorii "Moje pasje i zainteresowania". W sumie do konkursu zgłosiło się ponad 4500 blogów.

DZIĘKUJEMY

Więcej informacji na stronie konkursu.

Blokada ulicy Cieszkowskiego.

2010-12-21T11:23:00.000-08:00

Stowarzyszenie Bydgoskie Kamienice w pełni popiera inicjatywę obrony najpiękniejszej bydgoskiej ulicy. Blokada ulicy zainspirowana została przez
Stowarzyszenie Mieszkańców ulicy Augusta Cieszkowskiego.

Materiał filmowy z blokady

Śladami Fritz'a Weidner'a.

2010-11-08T14:29:00.000-08:00

21 lipca 2010 roku nasze stowarzyszenie przeszło około 15 km tropem wybitnego twórcy wielu kamienic w Bydgoszczy. Zaczęliśmy od ulicy Wileńskiej 6, gdzie mieszkał bydgoski matematyk Marian Rejewski (na ścianie znajduje się pamiątkowa tablica). Później dotarliśmy na Śniadeckich 29 i 4, Pomorską 35, Gdańską 10, 28, 42, 79, 91, 119 - tu mieszkał Antoni Chołoniewski autor "Ducha dziejów Polski" (na ścianie znajduje się pamiątkowa tablica), Plac Wolności 3, Plac Teatralny 4 (Bank Pekao SA - dawny dom handlowy), Staszica 3 (Akademia Muzyczna), 20 stycznia 1920 r. 7, 19, Cieszkowskiego 13, 22.

"Urodzony 13 marca 1863 r. w Nowym Drezdenku koło Drezdenka nad Notecią.Od początku lat 80. XIX wieku mieszkał i kształcił się w Berlinie. W 1896 r. na polecenie zwierzchników przybył do Bydgoszczy, aby kierować pracami przy zakładaniu miejskiej kanalizacji.Weidner zauważył niebawem, że aktywność budowlana w rozwijającym się mieście daje duże pole do działania dla ludzi pełnych pomysłów. Po zakończeniu kontraktu osiadł w Bydgoszczy na stałe i rozpoczął owocną działalność jako architekt.

Prowadził biuro architektoniczne. Znany był jako projektant, członek zarządu Towarzystwa Technicznego w Bydgoszczy, na którego spotkaniach wygłaszał referaty na tematy dotyczące teorii sztuki i architektury. Od reszty bydgoskiego środowiska odróżniała go ambicja i poczucie artystycznej misji. Wkładał sporo sił w studiowanie i upowszechnianie wiedzy o najnowszych kierunkach w architekturze i sztukach plastycznych.

Głównymi cechami jego twórczości było: kategoryczne odrzucenie tradycyjnej, historyzującej formy architektonicznej, poszukiwanie nowego, własnego stylu, dążenie do wolności artystycznej polegającej na uwolnieniu się od mód i poglądów opinii publicznej.

Pierwsze bydgoskie projekty Fritza Weidner'a utrzymane były w dość konwencjonalnej stylizacji neobarokowej, od 1897 r. przeszedł na styl historyzmu malowniczego, a następnie secesji i modernizmu. Weidner ustalił w 1903 r. kształt architektoniczny (Landhaus) i kierował pracami przy tworzeniu urzędniczego osiedla domów jednorodzinnych w podbydgoskiej gminie Bielawy, zaangażował się w bydgoski ruch „miasto-ogród”, a także uczestniczył w powstawaniu pierwszego bydgoskiego budynku żelbetowego, zaprojektowanego przez berlińskiego architekta Otto Walthera (obecny Dom Towarowy „Jedynak” przy ul. Gdańskiej 15).

W czasie I wojny światowej, uczestniczył odbudowie ze zniszczeń wojennych Flandrii oraz wschodniopruskich miast Ełku i Giżycka. Do 1937 roku mieszkał w Bydgoszczy, później w Hamburgu. Zmarł 16 X 1950 r. w Poczdamie." - źródło wikipedia.pl

Jeżeli wiesz coś więcej o Weidnerze, to napisz do nas: biuro@secesja.bydgoszcz.pl

Fritz Weidner mieszkał przy ulicy Dworcowej 73. Zaprojektował także kamienicę u zbiegu ulic Królowej Jadwigi i Dworcowej (na zdjęciu po lewej, Dworcowa 71). Obecnie znajduję się tu budynek z lat 60'. Siedziba Invest Bank. Na końcu ulicy widać Dworzec PKP. Zdjęcie wykonane technologią fotochromu. Rok 1915.

Tętno wiekowej kamienicy

2010-11-08T02:40:00.000-08:00

Artykuł Kasi Boguckiej - "Tętno wiekowej kamienicy". W związku z tym, że to o bydgoskich kamienicach umieszczamy go na naszej stronie.

Źródło: Express Bydgoski - link do artykułu

Tętno wiekowej kamienicy

Życie takiego domu przypomina radiową audycję w odcinkach. Nadawana jest non stop, w dzień i w nocy. Co dzieje się za ścianami dawnych dużych i luksusowych mieszkań, podzielonych w PRL na rodzinne pokoje ze wspólnymi kuchniami i toaletami?

Kiedyś na parterze kamienicy mieszkała administratorka, zwana też konsjerżką. Miała oko na wejście, myła klatkę schodową, pilnowała, by nie nie kręcił się tzw. element. Instytucja konsjerżki jednak umarła. Razem z nią odszedł porządek. / Fot. Dariusz Bloch

Słowo wspólnota dobrze wygląda tylko na papierze. Bardziej niż jednością pachnie brakiem intymności. Ktoś donośnie kaszlnął. Wrzask. Kobieta tresuje męża. Brzdęk naczyń. Obiad się gotuje. Teleexpress. Psy szczekają. Znowu kolejka do wspólnej toalety. Sąsiad z gazetą pod pachą przestępuje z nogi na nogę. Wraca do mieszkania, bo zapomniał papieru.

Parter

Pani Maria - krótko strzyżona, ubrana po męsku - zaprasza do swojej kuchenki - niecałe dwa metry na półtora. Pralka cudem się zmieściła.

- Brzydzę się wspólną kuchnią. A dowie się pani, czy ktoś nie napluł do zupy albo palcem nie zamieszał w sosie? - mówi lokatorka. - W naszej kamienicy od początku było tak: jeden pokój na rodzinę, plus spiżarki, wspólna kuchnia, ubikacja na półpiętrze, jedna dla - na przykład - trzech rodzin. Straszne. Mieszkańcy zaczęli kombinować i poupychali po kątach tych zbiorowych kuchni toalety, kabiny prysznicowe. Taaak, za komuny było kiepsko z mieszkaniami, ale za to ludzie byli czulsi. Lepiej mi się wtedy żyło.

Niecałe pół wieku temu na parterze kamienicy, liczącej dziś równe sto lat, mieszkała pani Kos, administratorka, albo jak kto woli, z francuska - konsjerżka. Miała oko na wejście, myła klatkę schodową wyłożoną - do dziś zresztą - gumoleum, nie wpuszczała tak zwanego elementu. Mogła wszystko kontrolować, bo okna w przedpokojach mieszkań na parterze i piętrze kamienicy wychodzą na klatkę schodową. Instytucja konsjerżki jednak umarła. Razem z nią odszedł porządek. Czystość pozostała w postaci czarnych literek regulaminu porządkowego, zawieszonego tak wysoko, że nie sposób odczytać, jakie zasady obowiązują choćby na papierze.

- Na raz zmoczonym mopie sprzątaczka jedzie przez trzy piętra! - oburzają się lokatorzy. - Zwróciliśmy jej uwagę, że nie sprząta, a brudzi.

Pani Maria razem z mamą Barbarą (starszą, elegancką panią, podobną do Stefanii Grodzieńskiej) mieszka w dwóch pokoikach. Mama od 55, córka od 49 lat. Na ścianie wiszą portrety damskich przodków. To pani Barbara ze swoją mamą - obie jak aktorki z przedwojennych filmów, Greta Garbo, a może bardziej Gloria Swanson.

Ze swoich okien panie widzą ścianę sąsiedniej kamienicy, dalej kawałeczek placu i restaurację. Kiedyś zza firanki podglądały dansingi. Cieszyły się, gdy muzycy grali ich ulubione melodie. Teraz słyszą tylko huk samochodów i nieznośną młodzież. Na szczęście ci najgorsi z młodzieńców już się pożenili i wyprowadzili.

- Na tym placu dawno temu parkowały konne wozy, którymi przywożono chleb - przywołuje dawny widok pani Maria. - Gdy wozy przeszły do historii, miasto zaczęło budować restuarację i hotel. W tym hotelu znalazłam pracę. Byłam blokerem, czyli pilnowałam wydawki. Bloker bierze od kelnera bon i dogląda, by kucharz wydał potrawę. Robiłam też zestawienia, ile czego wydano z kuchni. Gdy przez półtora miesiąca chorowałam, zrobiło się manko na 60 tys. zł! Chcieli mnie obciążyć winą, a zawinił szef, bo mocno popijał i za wódkę wydawał porcje obiadowe. Sąd się zdziwił, że ja w ogóle jestem wzywana. Przecież gdy szłam na zwolnienie, bilans był na plus. Głupia wtedy byłam. Mogłam odszkodowania żądać za te oskarżenia, za straty moralne.

Pani Barbara narzeka na trzy sprawy. Na łobuzów, którzy po sześć razy dziennie naciskają guzik ledwo żywego domofonu (przyciski sprawne, a brama wiecznie otwarta, bo uszkodzona) i na toaletę. W kuchni ma wprawdzie do dyspozycji eleganckie przenośne WC, ale seniorka nie może się do niego przekonać. Zapewnia, że na myśl o tym wynalazku dostaje rozstroju żołądka... Woli wyjść do ubikacji na półpiętrze. Najgorzej jest w nocy. Po prostu strach. Ta trzecia sprawa to zimno. Pani Barbara po całym dniu siedzenia na kanapie (kiepsko chodzi po udarze) marznie na kość. Na założenie obiecanego centralnego ogrzewania panie czekają już sześć lat.

Pierwsze piętro

Już wiadomo, że do Biegańskich nie warto pukać, bo i tak nie otworzą, a pani Jelitkowska też od lat nie wpuszcza nikogo. Nawet nie zerka przez wizjer. Ludzie mówią na nią „pani profesor”.

W powietrzu unosi się zapach...Smoły, kleju, palonej gumy? Przemysłowa woń miesza się z zapachem zupy. Dwóch zup? Kapuśniak? Grochówka? Sąsiedzi są czujni. Drzwi się uchylają.

- Mieliśmy tu w ciągu ostatnich 20 lat dwa straszne pożary - szepce pani Leokadia. - I jeden, i drugi zaczął się w piwnicy, a tam ludzie trzymali, jak się później okazało, dętki, koła, jakieś szmaty i papiery. Najgorszy był dym. Strażacy najpierw chcieli wszystkich ewakuować, potem jednak dali spokój. Drugi pożar też był wielki. Ludzie uciekali przez okna.

Monika nie pamięta ognia. Urodziła się 25 lat temu w pokoju z numerem pięć na drzwiach. Mieszkała razem z bratem i rodzicami. Na kuchnię zaadaptowali wnękę w ścianie korytarza. Teraz obok zlewu chcą zamontować prysznic. Toaleta pozostanie na zewnątrz mieszkania. Nie można jej przecież podłączyć tam, gdzie się gotuje.

Monika i jej mąż marzą o własnym domu. Ale co z tego, skoro nie stać ich nawet na wynajęcie mieszkania. - Brat płaci 1200 zł miesięcznie... - mówi lokatorka. - W naszej kamienicy jest przynajmniej niski czynsz - nieco ponad 200 zł.

Dziewczyna przyznaje, że się męczą, skazani na życie w 28-metrowym pokoju (miejsca tu mało dla czterech osób, ale wystarczyło jeszcze dla psa). A jeszcze ta wspólna ubikacja w korytarzu, sprzątana na zmianę z sąsiadami. No i piece kaflowe. Sąsiadka ma teraz lepiej - założyła sobie centralne ogrzewanie (podobnie jak 11 innych rodzin, pięć zaś wciąż pali w piecach węglem).

Moniki wypłata wystarcza na bardzo skromne życie. Synek niedługo idzie do przedszkola, zapowiadają się więc kolejne wydatki.

- Dwa razy próbowałam zdać fryzjerski egzamin zawodowy, ale mi się nie udało - kręci krótko modnie ostrzyżoną głową pulchna dziewczyna. - Znalazłam wreszcie pracę przy wtryskarkach. Pracuję na cztery zmiany na drugim końcu miasta. Często wracam o godz. 23. Światło na klatce szwankuje, domofon nie działa, kto chce, wchodzi, załatwia tu swoje potrzeby. Wszelkie. Raz potknęłam się o bezdomnego, śpiącego koło wejścia piwnicy.

Monika generalnie chwali sąsiadów (z sympatią mówi choćby o starszym dystyngowanym panu o posturze oficera, z pokoju obok), ale w kamienicy trudno ich nie słyszeć. Jedna starsza pani bardzo się awanturuje, krzyczy, a nawet wybija szyby. Kilka razy wyprowadzano ją zakutą w kajdanki. Z kolei sąsiad z góry zbiera śmieci i najwyraźniej uwielbia się kłócić. Do jego drzwi nieraz już pukali policjanci, pracownicy opieki społecznej i administracji. A spod progu jego przedpokoju wyłaziły robaki...

Drugie piętro

Pani Grażyna to bardzo elegancka kobieta. Nienaganny makijaż i włosy prosto od fryzjera. Wyraźnie różni się od innych lokatorów. Od ponad pięciu lat mieszka w tej kamienicy w prawie stumetrowym mieszkaniu. Żyje się jej tu - jak zapewnia - całkiem dobrze. Wymieniono przecież rynny, naprawiono dach. Mąż niby krzyczy, że jemu jest źle, ale tylko tak żartuje. Pod nogami kręcą się pies i rasowy kot.

- Brakuje mi jedynie bliższego kontaktu z sąsiadami - twierdzi pani Grażyna. - Tam, gdzie mieszkałam wcześniej, ludzie spotykali się z sobą. Tu nie ma mowy o kawie i ploteczkach. Dzień dobry, do widzenia i drzwi się zatrzaskują. Chwię pogawędzić można tylko na schodach, chociaż zdarzają się dni, że żywego ducha nie spotykam na klatce.

Trzecie piętro

Szum na schodach. Szczeka kolejny pies. Właścicielka ostrzega, że zwierzak gryzie. Mirella chodzi od liceum. Mieszka tu z rodzicami zaledwie od pół roku. Zajmują całe mieszkanie, sąsiadów nie znają. Nastolatka dziwi się, słysząc, że na półpiętrze jest wspólna toaleta...

Dzwonię kolejny raz. Nikt nie otwiera. Następne drzwi. Chyba przez dziurkę od klucza słyszę, że ludzie w kamienicy są sympatyczni, ale młodzi zdecydowanie za głośno słuchają muzyki.

- W kamienicy strasznie się niesie - informuje głos. - Ale w chorobie można tu jeszcze liczyć na pomoc. Sąsiadka przez kilka dni robiła mi zakupy. Plotek nie chcę siać, ale do jednego pana z dołu tyle kobiet przychodziło przed laty... Zwróciłam mu uwagę, żeby miarkował, bo to nie dom publiczny.

Publiczna jest za to ściana przy wejściu. Można się z niej dowiedzieć, że Szapurski to pi..., a z Góralczyka jest ch... Dziecięce rysunki: koślawe słońce, dziewczynka narysowana białą kredą. Wyblakła prośba administracji o zamykanie drzwi. Szopa, wejście do piwnicy, trzepak. Na klapie śmietnika ktoś powiesił czarny stanik...

Warto wiedzieć

Standard PRL - kilka rodzin w jednym mieszkaniu

Kamienice były podstawą miejskiego budownictwa od średniowiecza po drugą połowę XX wieku. W okresie gotyku zaczęto wznosić najczęściej dwu-, trzypiętrowe budynki szczytowe. Parter przeznaczony był na warsztaty rzemieślnicze, sklepiki, piętro służyło jako część mieszkalna, poddasze - magazyny.

Później ustalił się także inny, społeczny podział. W oficynie mieszkali zwykle mniej zamożni obywatele, biedotę lokowano także w suterenach, bądź na strychach. Arystokracja mieszkała od frontu, w lokalach od pierwszego piętra wzwyż. Dla pokojówek praczek, kucharzy wydzielano małe pokoiki zwane służbówkami, najczęściej także w oficynie.

W okresie PRL wielkie mieszkania dzielono między kilka rodzin. Niektóre z tych podziałów przetrwały do dziś.

Cofnij czas i wróć do młodości. Wspominaj Bydgoszcz.

2010-10-02T02:43:00.000-07:00

Zapraszamy na stronę:

www.wspominaj.bydgoszcz.pl

Strona jest projektem Stowarzyszenia Bydgoskie Kamienice. Na archiwalnych fotografiach pochodzących z prywatnych zbiorów, będzie przedstawiać historię Bydgoszczy w latach 1945-2000.
Przeglądając zdjęcia przenosimy się w czasie. Wspominamy miejsca, emocje, zdarzenia, osoby i okoliczności w jakich fotografie zostały wykonane. Wpatrujemy się w kadr szukając szczegółów. Jakie rzeczy leżą na stole, jak ubrani są ludzie, jaki obraz wisi na ścianie... Wspominamy członków rodziny i przyjaciół, czasem już nieżyjących. Dzięki zdjęciom odtwarzamy kolory kamienic, rodzaje sygnalizacji drogowej, typy samochodów i tramwajów oraz modę uliczną. Przejrzy swoje archiwum, zeskanuj zdjęcie i prześlij je na adres:

foto@wspominaj.bydgoszcz.pl

Podziel się z innymi swoimi wspomnieniami za pomocą komentarzy, które będziesz mógł dodać po opublikowaniu zdjęcia.

Byliśmy w Łodzi

2010-07-11T10:39:00.000-07:00

Łódź budzi emocje. Niektórzy uważają, że to miasto brudne, biedne, słyszeli, że tam jakiś przemysł występował lub występuje - zawsze kojarzy się włókienniczy . Drudzy są zakochani w łódzkiej architekturze, sztuce, kulturze.
7 lipca delegacja naszego stowarzyszenia wybrała się do tego miasta. Wycieczka połączona była ze sprawami służbowymi, dlatego Łódź została zwiedzona w ciągu 2,5 h., niemalże w biegu. Zobaczyliśmy najważniejsze z najważniejszego. Jednak to za mało. Ledwo poczuliśmy zapachy tego miejsca. Musnęliśmy zaledwie kawałek historii. Za mało.
Łódź jest perełką eklektyzmu i secesji w samym sercu Polski. Wiele można opowiadać o ludziach jacy tu żyją, żyli. O bogatej historii przemysłu, o Polakach, Żydach, Niemcach i Rosjanach napisano tomy książek, powstały kultowe filmy...
Ziemia obiecana dla tych nacji, które kłóciły się, kochały i niestety zabijały. Przemysł włókienniczy przestał istnieć, a po 1945 roku zniknęli Żydzi. Dwa zniszczone filary zmieniły nieodwracalnie oblicze tego miasta.
Łódź dzisiaj jest prężnym ośrodkiem gospodarczym w kraju. Mają tu siedziby lub oddziały wielkie polskie i zagraniczne korporacje. Wielkie imprezy kulturalne świadczą o potędze - przynajmniej marketingowej - naszej Łodzi. Celowo użyłem słowa naszej, ponieważ czuliśmy się tam, jak u siebie. Mimo, że metropolia, trąci czasami prowincją. Zaniedbane ulice i kamienice obok pięknych i odnowionych przypominają Bydgoszcz.
W Bydgoszczy niestety nie ma takiej secesji jak w Łodzi. Przeważa eklektyzm. Zazdroszczę łodzianom, na szczęście żeby ich architekturę zobaczyć, wystarczy pokonać tylko 220 km. Jeżeli Wasze drogi prowadzą przez Łódź, warto ją zobaczyć. W galerii przedstawiamy zdjęcia budynków przy ulicach: Piotrkowskiej, Tuwima, Rewolucji 1905 ( w podwórzu synagoga żydowska), Kilińskiego (Prawosławny Sobór św. Aleksandra Newskiego), Narutowicza, Sienkiewicza i Wschodnia. Na jednym zdjęciu wstępuje kiczowaty pałac. Orientalizm połączony z budynkiem jednorodzinnym z czasów Gierka. Kilka zdjęć przedstawia ciekawe połączenie starej i nowoczesnej architektury.

Oglądaj zdjęcia

Inne informacje o architekturze Łodzi:

Art sztuka w Łodzi

Podróż do Łodzi z Wirtualnego Muzeum Secesji
Informacje na stronie art1900

Architektura Łodzi w Wikipedii

Zdjęcia wyszukane w Google

Bydgoszcz - Perspektywy

2010-06-16T05:45:00.000-07:00

Nasza ukochana Bydgoszcz. Bezgraniczna miłość do miasta. Jedyna w swoim rodzaju. Jest sześć rodzajów miłości: do Boga, do Rodziców, do Małżonka, do Dzieci, do Ojczyzny i do Bydgoszczy. Oglądając ten film odnoszę wrażenie jak krucha jest substancja miejska. Jak pod ciężarem czasu i przestrzeni ugina się świadomość bycia mieszczuchem w Bydgoszczy. Wspaniała interpretacja życia Bydgoszczy Roberta Kubickiego i Sebastiana Hetmana. Takiej jeszcze nie było. Podczas realizacji użyto trzech aparatów cyfrowych: Canon 1000D, Canon 500D, Canon 50D. Film wykonywany jest techniką Time Laps, a ilość zdjęć użytych to 4550. Montaż odbywał się w programie Adobre After Effect i Premiere Pro CS3. Muzyka - Marcin Pawłowski-Pawbeats. Życzymy dalszych sukcesów tym ludziom.

Trwa walka o odbudowę pierzei zachodniej Starego Rynku w Bydgoszczy

2010-05-23T12:50:00.000-07:00

Stowarzyszenie "bydgoskie kamienice" w pełni podpisuje się pod ogłoszonym przez Andrzeja Adamskiego i Andrzeja Boguckiego Memoriałem w sprawie odbudowy zachodniej pierzei Starego Rynku. Nasze miasto tracąc tę cześć substancji miejskiej oraz Teatr Miejski na pl. Teatralnym zostało okaleczone w bestialski sposób. Bez tych miejsc wygląda, jak piękna dama bez dwóch przednich zębów. Zdjęcia zachodniej pierzei Starego Rynku umieszczone przez nasze stowarzyszenie na stronie www.tamteczasy.pl - zobacz zdjęcia

Treść Memoriału - w formacie .pdf - czytaj
Lista poparcia - w formacie .pdf - czytaj

Dlaczego należy odbudować w historycznym kształcie Pierzeję Zachodnią Starego Rynku w Bydgoszczy ?

Dr Andrzej Bogucki, Bydgoszcz, dn. 10.04.2009 r.

Egzekucje Polaków dokonywano na podstawie list imiennych, które były zestawione w RSHA w Berlinie. Listy te sporządził dr Emil von Augsburg. Po wojnie wysoki funkcjonariusz zachodnioniemieckiego wywiadu. Na Pomorzu i Kujawach istniały wcześniej przygotowane struktury organizacyjne, dlatego akcja wymordowania polskiej inteligencji mogła zostać przeprowadzona na tak wielką skalę tylko na tym obszarze już w pierwszych miesiącach niemieckiej okupacji. Prof. Hermann Voss, dyrektor Instytutu Anatomii na Uniwersytecie Rzeszy w Poznaniu, już w latach trzydziestych napisał m.in. : My, Niemcy, musimy rozwiązać polską kwestię bezuczuciowo, „rein biologisch” – czysto biologicznie. Jego mniemaniem było stworzenie etnicznie czystej przestrzeni dla narodu niemieckiego. Należy pamiętać, że obóz koncentracyjny Stutthof niedaleko Gdańska był gotów na przyjęcie polskich więźniów już od początku sierpnia 1939 r.

Zbrodnie okupanta niemieckiego zostały popełnione na Polakach masowo rozstrzeliwanych i skazywanych na śmierć za udział w zdarzeniach 3 i 4 września 1939 r. W atmosferze tych zdarzeń w Bydgoszczy mogły dochodzić do głosu najgorsze ludzkie instynkty. Warto o tym wiedzieć. Przed wkroczeniem Wehrmachtu 5.09.1939 r. do miasta poprzedziły działania dywersyjne Niemców i kontrakcja strony polskiej. Szczególnym dowodem w sprawie wydarzeń w Bydgoszczy w dn. 3 i 4 września 1939 r. jest album „Selbstschutz – Westpreussen”, który powstał dla propagandowego uzasadnienia zbrodni na Polakach zamordowanych w ramach wcześniej przygotowanej akcji likwidacji polskiej inteligencji.

Werner Kampe (ur. 1911), był wysłannikiem gauleitera Gdańska i Prus Zachodnich Alberta Forstera, który w Bydgoszczy już 8 września 1939 r. przejął władzę na stanowisku nadburmistrza Bydgoszczy i zarówno kreisleitera, otrzymał wszelkie uprawnienia i pełnomocnictwa. Wraz z sześcioma wyższymi funkcjonariuszami partii narodowosocjalistycznej w aparacie administracji NSDAP, objęli kilka ważnych funkcji w administracji miasta. Ta grupa zagarnęła na własny użytek, włamując się bez skrupułów do kilku opuszczonych przez Polaków mieszkań i willi, np. inż. Bogdana Raczkowskiego właściciela willi przy ul. Asnyka 1. Werner Kampe, korzystając z nieograniczonych kompetencji miał władzę absolutną w Bydgoszczy.

Forster i Kampe od pierwszych dni okupacji zaczęli prowadzić własną politykę narodowościową przeprowadzając weryfikację wśród miejscowych Niemców. Natomiast wśród Polaków prowadzili brutalną politykę wysiedlenia. Został wprowadzony terror policyjno – wojskowy. W eksterminacji szczególną rolę odegrało Einsatzkomando i Selbstschutz. Nastąpiły obławy, łapanki, aresztowania, maltretowania, bezprawne rekwizycje majątków, rozstrzeliwania, potajemne egzekucje Polaków i Żydów. 9 i 10 września 1939 r. przed kościołem pojezuickim na Starym Rynku w Bydgoszczy dokonano pierwszej masowej egzekucji 40 zakładników obywateli polskich. W ten sposób zastraszono mieszkańców miasta.

Kościół pojezuicki p.w. Św. Ignacego Loyoli wybudowano w 1638 r., od 1834 r. użytkowany przez niemieckich katolików w 1880 r. został przekazany im na własność. W okresie międzywojennym odprawiano nabożeństwa w języku niemieckim. Jednak po rozstrzeliwaniach ten Kościół stał się Sacrum dla Polaków mieszkańców Bydgoszczy. To tu pod murami tego kościoła zginęli Polacy. Mieszkańcy miasta po rozstrzeliwaniach tłumnie przychodzili pod kościół. W miejscu rozstrzelania, m.in. księdza Szarka, który oparł się o mur został ślad jego ręki. Władze okupacyjne zabroniły podchodzenia pod kościół i dokonały zabudowy. To miejsce kaźni Polaków w sercu miasta potęgowało jedność Polaków. W tym miejscu rodziło się jedno być albo nie być, jak przetrwać. To w tym miejscu powstało tak ważne miejsce - Sacrum, które doskonale rozumieli bydgoszczanie, którzy przeżyli okupację niemiecką w Bydgoszczy. Nasi przodkowie w domach opowiadali nam tą złowrogą opowieść. Rozumieją to ich potomkowie. Niestety, wielu osiadłych i przybyłych mieszkańców po wojnie do Bydgoszczy nie rozumie i nie czuje tego tragicznego i ważnego duchowo miejsca – serca Bydgoszczy. Władze niemieckie z Wernerem Kampe wyczuły moc tego miejsca straceń i poczuły zagrożenie. Werner Kampe wraz ze swoimi urzędnikami postanowił zniszczyć to miejsce - pierzeję zachodnią Starego Rynku by pognębić i upokorzyć Polaków. Pod pozorem chęci uporządkowania i względów urbanistycznych szczególnie Starego Rynku i otoczenia, Werner Kampe przygotował koncepcję zabudowy całej zachodniej pierzei Rynku, która zakładała całkowite wyburzenie budynków w tym kościoła pojezuickiego pw. św. Ignacego Loyoli oraz budynku Muzeum. W miejscu wyburzonej pierzei miał zostać zbudowany nowy Ratusz.

8 stycznia 1940 r. zostało odprawione ostatnie nabożeństwo w kościele. Okupant w pośpiechu zaczął niszczyć kościół. Wyburzenia nie były związane bezpośrednio z działaniami wojennymi. Propaganda niemiecka rozpowszechniała kłamstwa, w prasie poza Bydgoszczą, że zniszczeń dokonali lotnicy angielscy, rozpowszechniano
zdjęcia z końcowej fazy rozbiórki jako dowód „bestialstwa lotników angielskich, którzy nie potrafili szanować kościołów”. Do połowy 1940 r. zburzono kościół. Świadomie też rozebrano budynki przy ul. Mostowej. Werner Kampe był inicjatorem zburzenia w grudniu 1939 r. bydgoskiej bóżnicy (synagogi) żydowskiej i loży masońskiej.

Akcja ta nie dokonała uporządkowania przestrzennego wtedy w okresie okupacji, ani po wojnie, a także do dnia dzisiejszego. Po 1945 r. polscy mieszkańcy miasta pragnęli odbudowy pierzei zachodniej wraz z kościołem. Niestety, następne komunistyczne władze Bydgoszczy nie odbudowały bydgoskiej starówki w tym pierzei zachodniej. Przeszkadzało im w założeniach odbudowanie kościoła. Dziś też wielu decydentom, nierozumiejącym naszej przeszłości, przeszkadza odbudowanie kościoła. Według akt, głównej Komisji Badań Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, odpowiedzialnością za zniszczenie kościoła pojezuickiego obciąża się Wernera Kampego, który 1 października 1939 r. podczas niemieckiej manifestacji w Bydgoszczy dobitnie stwierdził „My jesteśmy do rozkazywania, a Polacy do słuchania”. Restrykcje Kampego dotyczyły wszystkiego co polskie. Werner Kampe, uderzając w dumę narodową Polaków zażądał zniszczenia pierwszego zbudowanego w Polsce pomnika „znanego polskiego szowinisty Henryka Sienkiewicza” oraz usunięcia monumentu Nieznanego Powstańca Wielkopolskiego.

Tu trzeba zaznaczyć, że jedyny w Polsce Grób i Pomnik Powstańca Wielkopolskiego został odbudowany. Również bydgoszczanie zbudowali nowy pomnik Henryka Sienkiewicza w 1969 r., na który niżej podpisany wykupił jedną z cegiełek rozprowadzanych pośród uczniów szkół bydgoskich.

O spacyfikowaniu miasta mówią sprawozdania Komendy Operacyjnej policji bezpieczeństwa i służby bezpieczeństwa. Werner Kampe, będąc też kierownikiem placówki odszkodowawczej dla Niemców zarządził sprzedaż mienia Polaków i Żydów o milionowej wartości znajomym Niemcom po niskich cenach, były to zrabowane wyroby ze złota, srebra, perły, meble, zastawy, zegary.

Zbrodniczą organizacją, od początku swego istnienia do grudnia 1939 r., był Selbstschutz, który działał ludobójczo, tworząc komanda, które dokonywały masowej likwidacji inteligencji polskiej i polskich warstw przywódczych na Pomorzu i Kujawach. Ta zbrodnicza akcja nosiła kryptonim „Przedsięwzięcie Góra Jodłowa” – „Unternehmen Tannenberg”. Od września do grudnia 1939 r. zamordowano sześćdziesiąt tysięcy Polaków. Bydgoski oddział Selbstschutzu był w pełni dyspozycyjny wobec Wernera Kampego. W ramach „akcji oczyszczającej” w pierwszej dekadzie września zlikwidowano co najmniej 400 bydgoszczan.

Egzekucja Polaków na Starym Rynku w Bydgoszczy. 9 września 1939 r.

Źródło: archiwum państwowe w Bydgoszczy

Egzekucja Polaków na Starym Rynku w Bydgoszczy. 9 września 1939 r.

Źródło: archiwum państwowe w Bydgoszczy

Książka Jerzego Bartnickiego "Bydgoszcz w roku 1939". Zdjęcie z okładki.
źródło: skyscrapercity.com

Szef policji niemieckiej w Bydgoszczy Max Henze, osądzony i skazany na karę śmierci przez polski sąd, w przemówieniu do policjantów i członków Selbstschutzu powiedział : „my starzy żołnierze Fuhrera, przybyliśmy tu by zrobić porządek z polskimi podludźmi wyciągniemy ich z ich nor i zlikwidujemy”. W uzgodnieniu z Kreisleiterem Kampe 11 listopada 1939 r. został zamordowany Prezydent Bydgoszczy Leon Barciszewski wraz synem Januszem. Zaznaczono, „że wymienionego należy uważać za najgorszego wroga Niemców”. W grudniu 1939 r. Selbstschutz rozwiązano, gdyż poczuł się tak silny, że przestał słuchać zarówno policji, jak i SS. Jego komanda działały na własną rękę, nie podporządkowując się. Selbstschutz odgrywał wiodącą rolę w wymordowaniu na Pomorzu i Kujawach 60 tysięcy Polaków, współdziałało z nim 20 tysięcy niemieckich sprawców, z których 1701 zostało zidentyfikowanych z nazwiska. Werner Kampe wraz z innymi bandytami nie poniósł żadnej odpowiedzialności mimo prowadzenia śledztwa przez Sąd Republiki Federalnej Niemiec w latach 60 XX w. Werner Kampe zarządzał miastem do 18.02.1941 r., odpowiada on za wszystkie popełnione w tym czasie zbrodnie na Polakach i Żydach mieszkańcach Bydgoszczy.

Warto też nadmienić, że Polacy Pomorza i Kujaw zostali upokorzeni przez Alberta Forstera przypisując ich do tzw. III grupy narodowościowej – Deutsche Volksliste (DVL) 1941 – 1945. Do III grupy tzw. „eingedeutsche” zostało przypisanych 62 783 bydgoszczan. Ten trudny okres z życia bydgoszczan opisał m.in. Jerzy Sulima Kamiński w swym „Moście Królowej Jadwigi”.

Egzekucja Polaków na Starym Rynku w Bydgoszczy. 9 września 1939 r.

Zdjęcie pochodzi z forum Inne Oblicza Historii

Według obliczeń naukowców Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego w wyniku eksterminacji przez okupanta niemieckiego śmierć poniosło ok. 5300 polskich bydgoszczan, do tego trzeba dodać 1500 bydgoszczan, którzy zginęli jako żołnierze walcząc na frontach drugiej wojny światowej walczących w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie i przymusowo wcielonych do Wehrmachtu.

W Bydgoszczy przed 1939 r. istniało 8490 zabudowań, z tego zostało zniszczonych w czasie okupacji niemieckiej 294 czyli 3,4 % w stosunku do ogólnej liczby budynków. Najbardziej w regionie został zniszczony Grudziądz, gdzie zostało zniszczonych 95 % budynków.

Jako bydgoszczanin, w mieście w którym żyje moja rodzina od pokoleń, pragnę zaapelować do wszelkich władz i decydentów o uszanowanie tradycji miasta oraz w obronie świętości naszego Sacrum jakim jest dla bydgoszczan Stary Rynek z kościołem pojezuickim. Bydgoszcz niestety poprzez przypadkowych ludzi rządzącym naszym miastem po 1945 roku nie odbudowała swojej starówki, szczególnie pierzei zachodniej, a w tym najważniejszej Świątyni pojezuickiej. Większość miast polskich np.: Warszawa, Gdańsk, Wrocław odbudowały swoje starówki w stylu dawnej epoki. Odbudowuje się ostatnio Starówkę w Nysie, zamki rycerskie, np. w Tykocinie. Wszystko aby zachować dziedzictwo kultury narodowej. Plany budowy obiektów nowoczesnej architektury w obrębie Starówki przerażają wielu Bydgoszczan. Nowoczesną architekturę można stosować w krajobrazie naszego miasta ale w tych miejscach, gdzie nie ma naszych zabytków. Takich miejsc w naszym mieście jest dużo. O ile posiadamy taką wiedzę o różnych obiektach odbudujmy je takie jakie były, oczywiście uwzględniając w wnętrzach nowe technologie. Budując nowe obiekty w Bydgoszczy, szczególnie w tych miejscach, gdzie nie mamy wiedzy jak wyglądały w przeszłości zabudowania, stosujmy nowoczesną architekturę, także w miejscach nowych , np. osiedlach. Natomiast zostawmy dla pokoleń starą Bydgoszcz taką jaką była kiedyś. Każdy bydgoszczanin znający trwogę drugiej wojny światowej, a szczególnie pokolenie moich Dziadków i Ojców wiedziało jedno. Brutalne zburzenie kościoła pojezuickiego przez Niemców na Starym Rynku w 1940 roku, miało na celu upokorzenie polskich mieszkańców Bydgoszczy. To upokorzenie trwa do dnia dzisiejszego. Bez świątyni pojezuickiej w Bydgoszczy nie istnieje ta tajemnica Sacrum starych mieszkańców Bydgoszczy. Kościół pojezuicki był małym kościołem. Toteż warto odbudować ten kościół jako świątynię poświęconą Słudze Bożemu Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II, który tak pięknie zwracał się do bydgoszczan w 1999 r. na lotnisku i prosił nas abyśmy zachowali dla potomnych pamięć o bydgoskich bohaterach. Warto wszystkim bydgoszczanom przypomnieć homilię papieża. Odchodzi to pokolenie, które zna, czuje i kocha Bydgoszcz. Toteż proszę władze miejskie, wojewódzkie i kościelne oraz projektantów o odbudowanie bydgoskiej starówki taką jaką była. Zróbmy to wspólnie dla kultury narodowej i zachowania tożsamości naszego miasta. Kto nie jest za odbudową pierzei zachodniej w historycznym kształcie wraz z kościołem ten podpisuje się pod testamentem Wernera Kampego, który nas bydgoszczan upokorzył. Słyszę już z zaświatów złowrogi chichot Wernera Kampego.

Film ukazujący historię i wizję zachodniej pierzei

Kazik i Kaziek

2010-05-22T15:22:00.000-07:00

Pomnik Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, tekst: Lech Łbik, foto: polskatimes.pl © (gaz)

Król Kazimierz Wielki doczekał się czterech wolno stojących pomników, upamiętniających jego osobę oraz rozliczne działania na rzecz kraju i poszczególnych miejscowości. Pierwszy z nich, kamienny, dłuta Walerego Gadomskiego z Krakowa, wystawiono w 1871 r. w Bochni, przy czym przeszło dwumetrowy posąg władcy, dzierżącego w ręku księgę ze statutami wiślickimi (zbiorem praw dla Małopolski), umieszczono tam na wysokiej kolumnie. Drugi pomnik, odlany z brązu (waży 662 kilogramy przy dwumetrowej wysokości), odsłonięto w 2004 r. w podkrakowskich Niepołomicach. Dzieło Marka Maślańca z pobliskiej Woli Batorskiej ukazuje siedzącego króla w towarzystwie wiejskiego chłopca, którego, wedle niepołomickiej legendy, trzymał ponoć do chrztu. Rok później w Lelowie koło Częstochowy stanęła drewniana figura Kazimierza Wielkiego (o wysokości 2,65 metra), jaką wyrzeźbił Marian Filipczak z Piekar Śląskich (monarcha dzierży w jednej ręce berło, w drugiej zaś – zrolowany dokument sprzedaży lelowskiego wójtostwa z 1341 r.). Ostatni pomnik, tym razem iście królewski, gdyż konny, pojawił się w Bydgoszczy jesienią 2006 r. Do wzniesienia własnego, nader okazałego pomnika skłoniło bydgoszczan wiele powodów. Wystarczy powiedzieć, że to właśnie Kazimierz Wielki powołał do życia nasze miasto; pochodził z kujawskiej linii prastarej dynastii Piastów; urodził się w Kowalu koło Włocławka. Bydgoszcz wreszcie, jako największe miasto na Kujawach i zarazem największe spośród wszystkich miast w Polsce, które zawdzięczają swe powstanie inicjatywie owego władcy, ma poniekąd moralny obowiązek kultywować pamięć o życiu i dokonaniach wielkiego Kujawianina. Król bawił w Bydgoszczy co najmniej trzykrotnie. Wiadomo, że był w niej we wrześniu 1345 r., w listopadzie 1347 r. oraz w styczniu 1370 r. Za pierwszym ze znanych pobytów zlustrował plac budowy kamiennoceglanego zamku, stawianego od kilku lat na miejscu drewniano-ziemnego grodu kasztelańskiego z drugiej ćwierci XI stulecia. Sądzić wolno, że powziął wtedy zamiar założenia na przedpolu owej warowni samorządnej, rzemieślniczo-handlowej gminy miejskiej, rządzącej się niemieckim prawem magdeburskim i mogącej spełniać względem załogi zamku wielorakie funkcje usługowe. Akt formalnego ustanowienia miasta wydany został przez monarchę 19 IV 1346 r. w Brześciu Kujawskim, stolicy ówczesnego województwa kujawskiego. Zbyteczne podkreślać, że lokacja miasta pozostaje najważniejszym wydarzeniem w blisko tysiącletnich już dziejach Bydgoszczy. Oprócz miasta i zamku (zniszczonego podczas zawieruchy szwedzkiego „potopu”), z osobą Kazimierza Wielkiego wiążą się także początki bydgoskiego powiatu, utworzonego w połowie XIV w. i zarządzanego przez królewskiego starostę. Jednostka ta obejmowała północno-zachodnie Kujawy, z Koronowem oraz Solcem Kujawskim, i bez większych zmian terytorialnych przetrwała do likwidacji powiatów w 1975 r. Wspomnieć należy ponadto, że Bydgoszcz stanowiła ulubioną rezydencję ukochanego wnuka naszego władcy, księcia słupskiego i dobrzyńskiego Kazimierza, popularnie zwanego Kaźkiem. Król usynowił Kaźka w 1369 r., marząc o przyszłym panowaniu wnuka w całej Polsce. Na marzeniach się skończyło, albowiem młody książę zmarł na bydgoskim zamku w 1377 r., a pogrzebano go w świątyni opactwa cystersów w pobliskim Koronowie. Szerzej piszę na ten temat w artykule Bydgoski pomnik króla Kazimierza Wielkiego. Władca, potomni, idea, dzieło, „Materiały do Dziejów Kultury i Sztuki Bydgoszczy i Regionu”, z. 13, 2008, s. 119–133.

Skład Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Króla Kazimierza III Wielkiego w Bydgoszczy

Członkowie Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Króla Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy z lat 1995–2006 (w nawiasach określono funkcję oraz czas jej sprawowania w wybieralnych władzach Komitetu w trzech kolejnych kadencjach z lat 1996–2000, 2000–2003, 2003–2006):

Andrzej Adamski (członek zarządu, 2000–2001),

Franciszek Adamski,

Aniela Banach,

Stefania Bazali,

Zygmunt Bazali,

Bogumił Bąk (członek komisji rewizyjnej, 2003–2006),

Andrzej Bogucki (członek komisji rewizyjnej,1996–2000 i 2003–2006),

Zbigniew Borek (członek zarządu, 1996–2000),

Jacek Bukowski (przewodniczący komisji rewizyjnej, 2000–2003),

Łukasz Chmielewski,

Grażyna Ciemniak,

Aleksander Dętkoś,

Bożena Dorszewska,

Ireneusz Frelichowski,

Grzegorz Gaca (członek zarządu, 2001–2003),

Paweł Bogdan Gąsiorowski,

Ryszard Gniatkiewicz,

Marian Grochowski,

Felicja Gwincińska (przewodnicząca, 2000–2006),

Jarosław Janczewski (wiceprzewodniczący, 1996–2000; sekretarz, 2003–2006), Maciej Jasiński (członek komisji rewizyjnej, 2000–2003),

Jacek Jercha,

Kamil Kaczmarek,

Grażyna Eugenia Kasprzak,

Ryszard Kirszniak,

Paulina Klimek,

Tadeusz Kołakowski,

Stanisław Kozanecki,

Elżbieta Kromplewska,

Wiesław Krużyński,

Halina Krzemkowska,

Włodzimierz Krzemkowski,

Elżbieta Krzyżanowska (członkini zarządu, 2000–2003),

Marcin Kwiatkowski,

Zofia Lenckowska,

Lech Lewandowski,

Kazimierz Ludwicki (przewodniczący komisji rewizyjnej, 1996–2000 i 2003–2006),

Ewa Łapińska,

Lech Łbik,

Leszek Łęgowski,

Janusz Machaj (członek zarządu, 1996–2000),

Jacek Maciejewski (członek zarządu, 2003–2006),

Sebastian Malinowski (sekretarz, 2000–2003; członek zarządu, 2003–2006),

Władysław Mastaj,

Harald Matuszewski,

Bronisław Pastuszewski,

Stefan Pastuszewski,

Roman Pielak,

Monika Anna Polasik,

Zdzisław Praca (sekretarz, 1996–2000),

Henryk Pulchny (członek komisji rewizyjnej, 2000–2006),

Marek Romaniuk,

Wojciech Sobolewski (przewodniczący, 1996–2000; wiceprzewodniczący,2000–2006),

Ewa Stelmachowska,

Renata Tomczak (członkini komisji rewizyjnej,1996–2000),

Ewa Waszak,

Czesław Wiszniewski,

Zofia Wnuk (księgowa i skarbnik, 1996–2006),

Wiesław Andrzej Woźniak (członek komisji rewizyjnej, 2000–2003),

Sabina Zawadzka-Kaźmierczak,

Włodzimierz Zieliński,

Lidia Żabińska,

Alojzy Żmudziński.
Członek honorowy: Andrzej Szwalbe.

Zob. bliżej :

1.Lech Łbik, Bydgoski pomnik króla Kazimierza Wielkiego.

Władca, potomni, idea, dzieło, /w:/Materiały do Dziejów Kultury i Sztuki Bydgoszczy i Regionu , z. 13, Bydgoszcz 2008, s. 119–133.

2.Lech Łbik, Pomnik Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, /w:/ Zapiski Kazimierzowskie, 2/2009, Kowal 2009, s.33-49.

więcej informacji znajdziesz tutaj: http://www.kazimierzwielki.pl/

Google Sketchup - 3D bydgoskich kamienic

2010-05-15T12:49:00.000-07:00

Rewelacyjne narzędzie dla pasjonatów architektury. Dzięki Google Sketchup można dodać do światowych zasobów trójwymiarowy model budynków z danego miasta na świecie. Model daje nam rzeczywisty obraz konturów, zakrzywień, kolorowych wypełnień ścian bydgoskich kamienic. Wiele z nich jest już w serwisie, ale wiele jeszcze trzeba opracować.

Więcej informacji na http://sketchup.google.com/3dwarehouse/

Po remoncie czas na remont, Express Bydgoski, Michał Sitarek, 3 grudnia 2009 r.

2010-05-15T12:47:00.000-07:00

Dlaczego na liście do rewitalizacji znalazły się ulice, które odnowione zostały kilka lat temu?

Według wiceprzewodniczącego Rady Miasta Tomasz Regi, powtórne prace są uzasadnione wyłącznie na części Długiej. - Chodzi, oczywiście, o fragment między Jana Kazimierza a Wełnianym Rynkiem, gdzie zamiast chodników położono również bruk typowy dla jezdni. Handlowcy ze stowarzyszenia Bydgoska Starówka wielokrotnie zwracali się do mnie w sprawie ułożenia tam chodnika z granitowych płyt. Oczywiście, remonty takich ulic jak Mostowa, czy Magdzińskiego też nie budzą żadnych wątpliwości. Ale jakim cudem na liście znalazła się Batorego, Jezuicka, czy Niedźwiedzia - nie wiem. Budżet jeszcze nie jest uchwalony i będę liczył na wyjaśnienia. Z jednej strony mamy szukać oszczędności, a tu wydajemy pieniądze lekką ręką.
Kolejny raz wychodzi brak spójnego planu zagospodarowania Starego Miasta - komentuje przewodniczący klubu PiS, Piotr Król. - Prezydent w ogóle nie liczy się z opiniami bydgoszczan. Najlepszy przykład to zachodnia pierzeja Starego Rynku. W tym roku nie wyda na nią ani złotówki. Jednak nikt nie ma złudzeń, że jeśli wygra wybory, zrealizuje kontrowersyjny projekt. Teraz nie porusza tego tematu wyłącznie ze względu na kampanię.Ta lista ulic do remontu to nic nieznacząca obietnica. Pieniądze zapisane w budżecie wystarczą jedynie na niewielką część zaplanowanych prac - twierdzi radny SLD, Lech Lewandowski.

Miasto traci tożsamość?

Szef Stowarzyszenia „Bydgoskie Kamienice”, Bartek Bogucki, również jest zaskoczony. - Ulice Ku Młynom, Przyrzecze, Jezuicka, Batorego, Jana Kazimierza w ostatnich latach zostały przebrukowane. Na chodnikach położono granitowe płytki. Co jeszcze teraz chce robić prezydent? Obawiam się, że rewitalizacja skończy się na dodawaniu betonowych kostek. Jestem młodym człowiekiem, ale czuję jak Bydgoszcz z dnia na dzień traci swoją tożsamość.
Na czym polegać ma przebudowa? - Otoczenie Starego Rynku będzie się zmieniać sukcesywnie od przyszłego roku - wyjaśnia wiceprezydent Bydgoszczy, Lucyna Kojder-Szweda. - Poprawione zostanie wszystko, co można będzie poprawić (jezdnie, chodniki, oświetlenie, zieleń, itp.) Chcemy podnieść przede wszystkim jakość układu drogowego i stworzyć jeszcze bardziej cieplejszy i przyjazny klimat. Można to osiągnąć poprzez właściwy dobór budowlanych materiałów wykończeniowych i opraw oświetleniowych, wzbogacenie detali małej architektury, posadzenie zieleni... Będzie to wynikać z budowlanej dokumentacji projektowej.
Chcemy dostosować ulice Starego Miasta do planowanych zmian na Rynku. Do klimatu starówki dostosujemy też przeprawy na Mostowej, Ku Młynom i Mennicy. Zależy nam na jednolitym charakterze. Rewitalizacja będzie zdecydowanie bardziej zaawansowana niż dotychczasowe prace. Jednak na ulicach, które przeszły remonty, prace na pewno będą ograniczone - mówi dyrektor ZDMiKP, Jan Siuda.
Link do artykułu

"Nieludzki dom"

2010-05-15T12:45:00.000-07:00

Krótki film naszego kolegi Roberta Tadeusza Nowaka. Tytuł "Nieludzki dom".

Zapraszamy na stronę internetową poświęconą bydgoskiemu architektowi Józefowi Święcickiemu

2010-05-15T12:44:00.000-07:00

"Najbardziej płodny okres w życiu zawodowym Święcickiego, to lata 90. XIX wieku. Zaprojektował ponad 60 kamienic w śródmieściu Bydgoszczy. Z tego aż 21 realizacji wykonał przy ulicy Gdańskiej. Był zwolennikiem historyzmu w architekturze, śmiało czerpał z form renesansowych, manierystycznych, barokowych. Architekturę Święcickiego charakteryzuje zamiłowanie do symetrii, rytmicznych pionowych podziałów, zaakcentowanych układem okien, pilastrów i elementów sztukatorskich." (wikipedia)

www.swiecicki.bydgoszcz.pl

Wielkie podglądanie - wernisaż wystawy Doroty Podlaskiej pt. "Podwórko" - tekst i foto Katarzyna Oleksy

2010-05-15T12:42:00.000-07:00

W jednych jest zapalone światło, w innych zalotnie zagięta firanka. Gdzieś wyżej ktoś kuka na uliczkę, wyżej, jeszcze wyżej, na mieszkalnych ścianach tańczą cienie, bo wiatr akurat poruszył zasłonkę... Okna, okienka, lufciki... Raz błyszczące w słońcu i puszczające oczko do przechodniów, kiedy indziej smutne, ociekające strugami deszczu - zwierciadła naszych domów.
W galerii "Kantorek" w piątek otwarto wystawę "Podwórko" Doroty Podlaskiej. Instalacja powstawała przez kilka miesięcy 2006 roku. Całość składa się na 300 zdjęć okien (bydgoskich, toruńskich, warszawskich. Tych ostatnich nie ma jednak na bydgoskiej wystawie), wyciętych z tła, ułożonych w rzędy okalające symboliczne podwórko-studnię. Gdy znajdziemy się w jego centrum ukradkiem możemy podejrzeć co dzieje się u ich lokatorów. Nie mamy jednak pewności, czy to my podglądamy, czy przypadkiem nie jesteśmy przez wszystkie pary okiennic czujnie obserwowani...
Autorka ekspozycji jest bydgoszczanką, w 1989 roku zdobyła dyplom z malarstwa na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Gdy nie maluje, tworzy obiekty, fotograficzne dokumentacje.
DOROTA PODLASKA, "PODWÓRKO", GALERIA "KANTOREK". WYSTAWA CZYNNA DO 11 KWIETNIA

wejdź do galerii

Julian Tuwim, "Przy oknie"

Wiem... Siadłaś teraz przy oknie
I patrzysz...
Kasztan pożółkły przed Twym oknem stoi
I liście roni... jesienne liście...
Deszcz kropi... kasztan moknie,
Wiem: siadłaś teraz przy oknie,
Jesienią Ci się w dobrych oczach smutki,
Te twoje smutki: dziwne... przypomniane...
Lecą, lecą z kasztanu liście,
Powiędłe, obłąkane,
Szelestnie naziem się kładą,
Żałobnie... złociście...
- A może świeci słońce?
Na ulicy nikogo nie ma,
Ciche, ciche jest twoje miasteczko,
Tylko lecą z kasztanu liście,
A kasztan moknie, moknie...
W pokoju zegar cyka,
Jak co dzień, jak co chwila (...)

Bydgoski artysta malarz, grafik i poeta Robert Tadeusz Nowak - zbiór wierszy

2010-05-15T12:39:00.001-07:00

HTML clipboard

Zduny

Gdzie jesteście dusze nie-czyste
czy w kominach zaklęte, suto zakrapiane deszczem .
wąskie gardła smukłe czernią, smołą zapchane tchawice
z braku tchu wciąż tak zimne
te szare kamienice
chłodnym powiewem barczyste .
Dokąd wy tak pędzicie? Przez wąską szyję ku wolności, tam wrony mówią o zimie, z dymem
na bezimiennych ulicach

Ślusarska

Słyszę w oddali mechaniczne jęki
żywcem ciągnięte z beznadziei
z otchłani
Ciężko...
młot, kowadło, uderzenie
iskry syczą
metal o metal
piekielna to czeladź
zgrzytają zębatki
ludzkich ciał
pochowane w nieładzie
metal o metal
mocne skrzypienie czasem
czasu tu nie ma
tylko praca

Dworcowa

Dokąd pędzicie mury moje, odrapane czasem
przy was stoję
milczące, bezrozumne
Śmiejecie się swym blaskiem
te moje latarnie
sklepów tłum zabawek
z szyldami pozaczepianymi
zardzewiałe tory niczyje jakby czekały tylko na mnie, na tramwaj,

trwaj

czekam niezgrabnie

Matejki

Gdzieś go zapomniałem, chyba w swej bramie
zostawiłem te klucze niechciane
Cień bramy - tak bym chciał go przejść niezauważalnie
dużo żalu zostało

cienie drzew one zawsze tu mieszkały
były zawsze i będą na zawsze

Lipowa

Zaszumiały lipy

rozszumiały się nieszczęsne

pewnie lamentują nad czyimś odejściem

moim

bezszelestne nad chodnikami niedoli

liściaste kałuże łez

a wrota jak fortece, a mury jak stal

lecz wiatr się śmieje i zabiera po cichu nas

zamienia w proch i w rdzę

Bydgoszcz, rok 1989 - video: youtube.com (arek1109), tekst: Bartłomiej Bogucki

2010-05-15T12:35:00.000-07:00

Nadchodzące zmiany społeczno-ekonomiczne, przyczynią się do przyśpieszonego rozwoju miasta i całej Polski.Pod koniec XX wieku Rzeczpospolita Polska znajdzie swoje miejsce w strukturach Unii Europejskiej oraz w NATO.Pierwsze wolne wybory w Polsce odbędą się 4 czerwca 1989 roku.

Po blisko 45 latach ciemnego komunizmu przed Polską stoi ciężka praca i spłacanie gierkowskich długów.
Dziś możemy podziwiać inną Polskę i inną Bydgoszcz. Jestem pewien, że lepszą od tej przedstawionej poniżej, na archiwalnej kasecie VHS. Zapomniałbym o jeszcze jednej sprawie.
Ten szary czas to dla niektórych młodość. Kolorowa i beztroska.

"Bydgoszcz 1989 rok" - źródło youtube

"Bydgoskie spotkanie" - źródło WFDiF na youtube.com

"Jest taka księgarnia" - źródło WFDiF na youtube.com

"Nie zapomnimy." - źródło WFDiF na youtube.com

"Dwie Wenecje" - źródło WFDiF na youtube.com

"Bydgoszcz 1940 r." - źródło youtube.com

Ewangelickie Spotkania Chóralne - tekst: Wojciech Płoszek

2010-05-15T12:31:00.000-07:00

W dniach 9 - 10 maja 2009 Bydgoszcz gościła chóry Diecezji Pomorsko - Wielkopolskiej Kościoła Ewangelicko - Augsburskiego (luterańskiego), które przyjechały do naszego grodu nad Brdą z okazji XXIII zjazdu chórów tejże Diecezji. W tym roku zaprezentowało się 7 chórów z Parafii: Bydgoszcz, Sopot - Gdańsk, Poznań, Koszalin, Kalisz, Rypin i Toruń. Tegoroczne spotkanie chórów rozpoczęło się już w sobotę, miłym wieczorem przy ognisku. Natomiast w niedzielę oficjalną część zjazdu rozpoczęło uroczyste nabożeństwo w kościele Zbawiciela należącym do Parafii ewangelicko - augsburskiej. W pięknym wnętrzu neogotyckiego kościoła nabożeństwo poprowadził miejscowy proboszcz - ks. kmdr Marek Loskot, natomiast kazanie wygłosił zwierzchnik Diecezji - ks. bp Michał Warczyński z Sopotu. W swoim wystąpieniu akcentował on szczególnie ważną rolę śpiewu w życiu każdego zboru a także przypominał, że to właśnie ewangelicy pierwsi wprowadzili pieśń wiernych do liturgii. Dziś w swojej spuściźnie posiadają tysiące pięknych pieśni śpiewanych podczas każdego nabożeństwa ale też bardzo chętnie wykorzystywane są one w Kościele katolickim czy innych denominacjach. Po nabożeństwie nadszedł czas na występy. Każdy z chórów zaprezentował po trzy przygotowane przez siebie pieśni. Na zakończenie wszystkie połączone chóry pod dyrekcją diecezjalnego dyrygenta p. Janusza Hollera zaśpiewały wspólne pieśni: "Śmierć Zbawcy", "Modlitwa Pańska" i "Dziękujmy". Zanim wszyscy się rozstali i powrócili do swoich domów mogli jeszcze posilić sie przygotowanym przez gospodarzy posiłkiem. W zgodnej opinii wszystkich uczestników zjazd był bardzo udany i już nie mogą się doczekać kolejnego za rok, tym razem w Koszalinie.

To jednak nie był koniec dla nas - stowarzyszenia, które żywo wzięło udział w owym wydarzeniu. Z inicjatywy jednego z naszych członków, który opiekował się poznańskim chórem odbyło się zwiedzanie naszego pięknego miasta. Nie ma się co dziwić w końcu nasze stowarzyszenie jako jeden z celów stawia sobie propagowanie wiedzy o naszym mieście, zmienianie świadomości i opinii społecznej. Nie trzeba bowiem chyba nikogo przekonywać, że Bydgoszcz jest wspaniałym miastem, które tak często jest niedoceniane przez innych a nawet i własnych mieszkańców. Przygotowaliśmy więc krótki spacer "Śladami protestantyzmu w Bydgoszczy." Rozpoczynając oczywiście od kościoła Zbawiciela przeszliśmy ulicami Śniadeckich i Gdańską pod ewangelicki kościół apostoła Pawła, wybudowany w latach 1872 - 1876. Dziś będący pod wezwaniem św. Piotra i Pawła należy do parafii katolickiej. Następnie ulicą Mostową przeszliśmy na Stare Miasto gdzie najważniejszym punktem wycieczki był ewangelicki kościół farny pod wezwaniem Krzyża. Dziś ów znajdujący się przy placu Kościeleckich kościół znajduje się w posiadaniu Jezuitów. Oczywiście po drodze mieliśmy okazję zobaczyć wiele innych ciekawych budowli i miejsc związanych z miastem. Następnie nasza trasa zawiodła nas do bydgoskiej fary oraz na wyspę młyńską, która urzeka swoim wyglądem po niedawnej rewitalizacji, choć na pewno wiele jest jeszcze do zrobienia. Miły dzień zakończyliśmy na lodach u "Sowy" po czym nasi goście odjechali do niedalekiego Poznania. Ponieważ wszyscy zgodnie stwierdzili, że nie spodziewali się, że Bydgoszcz jest tak ładna i posiada tyle urokliwych miejsc uważam, że stowarzyszenie w pełni wywiązało sie z powierzonej mu misji. Nasi goście na pewno zmienią swoje zdanie na temat naszego miasta i z przyjemnością tu powrócą. Jest to kolejny przykład tego, jak bardzo niewykorzystany jest potencjał naszego miasta i jak wiele tkwi w ludziach stereotypów i uprzedzeń wyjątkowo ochoczo rozpuszczanych przez naszych "braci" z niedalekiego krzyżackiego grodu. Spotkania takie jak to pozwala jednak burzyć te mury i ograniczenia. Miejmy nadzieje, że przy wytężonej pracy mieszkańców naszego miasta uda nam się zmienić ten obraz. Spotkanie to pokazało nam także, że w Bydgoszczy funkcjonuje prężna Parafia Ewangelicka. Nie zapominajmy bowiem, że ewangelicy dziś już trochę zapomniani kiedyś byli większością wyznaniową naszego miasta, a ślady ich obecności widoczne są po dziś dzień. Tak pokrzepieni pięknym śpiewem chórów i spacerem po mieście zakończyliśmy miły dzień.

Korespondencja

2010-05-15T10:19:00.000-07:00

Z miłą chęcią będziemy publikować Państwa listy do naszego stowarzyszenia. Oczywiście za Waszą zgodą. Umieścimy pochwały i krytykę. Z góry dziękujemy za listy. Ostatnio napisała Pani Christine Beugat z Freiburg'a nad Breisgau u podnóża Szwardzwaldu w Niemczech.

"Witam Autorów Portalu Bydgoskie Kamienice,

Szukałam coś innego, a odnalazłam Wasz Portal i z przyjemnością
"przestudiowałam" go. Jestem miłośniczką architektury minionej epoki
i wiele lat żyłam w Bydgoszczy, urodzona jednak jestem po wojnie,
dlatego dziękuję za ten wspaniały spacer po Bydgoszczy minionego blasku.
Jednocześnie ogarnia mnie gorzki żal, bowiem czego nie zniszczyła
wojna to zniszczyła komuna. Uważam, że władze PRL dokonały mordu nad miastem. No cóż, w tym miejscu ma Kaczynki racje," Hołota ............."
Jestem też rozczarowana takim małym oddźwiękiem uczestników Forum na Waszym Portalu.
Życzę Państwu dużo powodzenia i wiele pozytywnych opinii od zainteresowanych.

Pozdrawiam
Christine Beugat
aus Freiburg i.Breisgau"

W sieci

2010-05-15T10:02:00.001-07:00

Wirtualne muzeum Secesji

Art Nouveau

Stowarzyszenie Miast Secesyjnych

Bydgoszcz Józefa Święcickiego

bydgoska architektura na stronie Bartosza T. Zalewskiego

Bydgoszcz Portal Miejski

Bydzia! - Bydgoszcz w innym wymiarze

blog bydgoskiego barkarza

Bydgoskie forum dyskusyjne

Parafia Ewangelicko - Augsburska (Luterańska) w Bydgoszczy

Stowarzyszenie Mieszkańców Ulicy Cieszkowskiego

Cmentarz Parafii św. Wincentego a' Paulo w Bydgoszczy

Foto Galeria Bydgoska

Informacje, wydarzenia, fotoreportaże, Bydgoszcz

Centrum Informacji Naukowej Sokolstwa Polskiego

Metropolia Bydgoska

W hołdzie nauczycielom czasów wojny

Bydgoski Serwis ogłoszeniowy

Fotografie

2010-05-15T09:54:00.001-07:00

HTML clipboard

Śródmieście przed południem

fot. Katarzyna Bogucka wejdź do galerii

Maszkarony

fot. Bartłomiej Bogucki wejdź do galerii
Zdjęcia wykonałem w latach 2003 - 2006. Przedstawiają następujące miejsca: Stary Rynek, Zbożowy Rynek, Aleje Mickiewicza, ulice: Batorego, Długą, Śniadeckich, Matejki, Dworcową, Sobieskiego, Gdańską, Cieszkowskiego, Królowej Jadwigi, Świętej Trójcy, Zamoyskiego, 20 stycznia 1920 r., Paderewskiego, Hetmańską, Mazowiecką, Pomorską, Zduny, Fredry, Sowińskiego, Chodkiewicza, Nowogrodzką. Klasyka bydgoskich maszkaronów.

Wielkie podglądanie - wernisaż wystawy Doroty Podlaskiej pt. "Podwórko"

fot. Katarzyna Oleksy czytaj lub wejdź do galerii

O nas

2010-05-15T09:54:00.000-07:00

biuro@secesja.bydgoszcz.pl

Historia

Bydgoskie kamienice zbudowane na przełomie XIX i XX wieku reprezentują trzy style architektoniczne: eklektyzm, modernizm i secesję. Kunszt budowniczy ówczesnych mieszkańców Bydgoszczy, możemy podziwiać głównie dzięki detalom na elewacjach i we wnętrzach. Wiele budynków, Miejski Konserwator Zabytków wpisał w rejestr obiektów zabytkowych. Niepowtarzalny klimat to jednak nie tylko elewacje. Klatki schodowe, choć w niektórych przypadkach nieprzychylne zapachowo i zniszczone, emanują duchem przełomów wieków. Czuć w nich nadal woń posiłków z kuchni i spiżarni, ziemniaków i węgla z piwnic.

Mieszkańcy

Stowarzyszenie "Bydgoskie kamienice" chce docierać do ludzi, którzy od kilku pokoleń żyją w kamienicach i pamiętają: remonty, charaktery sąsiadów, zalania, wyburzenia, podwórka. Do ludzi którzy chcą się podzielić z młodszym pokoleniem swoją historią. Na wagę złota są opowieści: seniorów, dozorców, właścicieli, byłych dzielnicowych, lekarzy, węglarzy, roznosicieli mleka lub gazet.

Fotografia

Zamierzamy fotografować wszystko, co bydgoskie :)

Estetyka

Pokażemy palcem najdrobniejszą skazę na pięknie zabytkowych obiektów. Od plastikowych okien poprzez kolorystyczną samowolę właścicieli i lokatorów.

Bartłomiej Bogucki, Katarzyna Bogucka, Wojciech Płoszek, Katarzyna Oleksy, Karol Skorupa, Lucyna Bogucka, Robert Tadeusz Nowak, Michał Sitarek, Dorota Habel, Michał Szatten

Stowarzyszenie zwykłe "Bydgoskie Kamienice" z siedzibą w Bydgoszczy, zostało wpisane do rejestru Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta w Bydgoszczy pod pozycją nr 60, w dniu 9 września 2008 r.

Zostań członkiem naszego stowarzyszenia

Co to jest wirtualna przynależność?

Chcesz zostać wirtualnym członkiem naszego stowarzyszenia? Teraz masz o wiele więcej możliwości dzięki dostępnej w Bloggerze funkcji Obserwacja.

Jak wirtualnie i realnie należeć do Stowarzyszenia ?

Najprostszym sposobem jest widżet "obserwacja" i kliknięcie linku "obserwuj". Widżet znajduje się na pasku po prawej stronie. Niestety, jak na razie wirtualna przynależność może objąć osoby, które maja konta w Google, Twitter, Yahoo, AIM, Netlog i Open ID. Możesz obserwować nasz blog prywatnie (nie będziesz widoczny dla innych) lub publicznie. Możesz usunąć obserwację. Aby spotkać się z nami w rzeczywistości napisz do nas. Spotkamy się.

Nazwa "wirtualna przynależność" oznacza, że zapis na członka odbywa się poprzez internet. Zależy nam, żeby członkostwo w naszym stowarzyszeniu nie było nijakie. Jeżeli nie masz zamiaru działać z nami, to nie zapisuj się.

Przynależność wirtualna i realna jest tożsama.

Zostań członkiem stowarzyszenia

Polityka prywatności

"Bydgoskie kamienice" respektuje prawa autorskie. Jeżeli zamieszczana jest fotografia lub tekst, to tylko za zgodą jej autora. Każdorazowo wymieniane jest nazwisko fotografa i nazwa gazety lub agencji, dla której pracuje. Nie zgadzamy się na - niestety, popularne w Internecie - piractwo fotograficzne. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją warunków niniejszego regulaminu. Redakcja zastrzega sobie prawo do wprowadzania zmian w Polityce Prywatności. Każdego użytkownika serwisu obowiązuje aktualna Polityka Prywatności. Wszystkie użyte znaki towarowe są własnością odpowiednich firm lub osób i zostały użyte wyłącznie do celów informacyjnych. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za niewłaściwe wykorzystanie informacji znajdujących się na stronie. Redakcja ma prawo opublikować wszelkie nadesłane materiały włączając w to listy, zdjęcia oraz pliki. Polityka Prywatności nie dotyczy serwisów i firm, których dane kontaktowe podane są na stronach serwisu. Dane kontaktowe można znaleźć na stronie serwisu.